Reformatorische bedevaart eindigt aan de bron

Met het aan­raken van de stellin­gen­deur in Wit­ten­berg hebben we vorige week een

De zogeheten stellingendeur van de Hofkapel in Wittenberg, waarop Maarten Luther op 31 oktober 1571 zijn 95 stellingen timmerde, de 'geboorteacte' van alle reformatorische kerken

De zoge­heten stellin­gen­deur van de Hofkapel in Wit­ten­berg, waarop Maarten Luther op 31 okto­ber 1517 zijn 95 stellin­gen tim­merde, de ‘geboorte­acte’ van alle refor­ma­torische kerken. De stellin­gen zijn in het koper op de deur aangebracht.

refor­ma­torische bede­vaart afges­loten, die ons de afgelopen jaren door heel Europa deed reizen in de voet­sporen van de grote refor­ma­toren. Daar­bij wer­den de belan­grijk­ste lieux de mem­oires bezocht van Maarten Luther (Eise­nach, Wit­ten­berg, de Wart­burg, Worms, Tor­gau), Johannes Calvijn (Genève, Straats­burg), Philip Melanch­ton (Wit­ten­berg), Theodorus Beza (Genève), Huldrych Zwingli (Zürich) Hein­rich Bullinger (Zürich), Johannes Oeco­lam­pa­dius (Bazel), John Knox (Edin­burgh) Cas­par Ole­vianus (Hei­del­berg) en Menno Simons (Wit­mar­sum), alsmede van de Ned­er­landse vluchtelin­genge­meen­ten in Lon­den (Austin Fri­ars), Wezel en Emden. Laat nu het jubel­jaar 2017 maar komen, want we weten nu waar ze over praten. Rest ons nog tijd genoeg om in de tussen­liggende tijd de herin­ner­ingsplekken van de con­trar­efor­matie te bezoeken (Trente, Rome, Anwer­pen, Leu­ven, Mun­ster), zodat we tegen die tijd even­wichtig toegerust Refo500 kun­nen beleven.

Nog meer indruk dan de genoemde stellin­gen­deur of de in oor­spronke­lijke staat gehouden woonkamer in het woon­huis van Luther, waar hij zijn befaamde Tis­chre­den voerde, maakte het graf­mon­u­ment van zijn echtgenote, de weggelopen non Katha­rina von Bora. Zij over­leed in het Oost-Duitse Tor­gau, waar ze terechtk­wam toen ze Wit­ten­berg ontvluchtte wegens de pest. Vlak bij dit stadje veron­gelukte haar koest, waar­bij zij zwaarge­wond te water raakte. Na een pijn­lijk  ziekbed van drie maan­den over­leed zij in een armoedig huisje, waarin tegen­wo­ordig nog een klein muse­umpje aan haar is gewijd. Zij werd begraven in de nabi­jgele­gen stadskerk, waar een fraai gek­leurde graf­s­teen de gedacht­e­nis aan haar lev­end houdt. De kleuren zijn overi­gens pas in 1617 aange­bracht, ter­wijl de steen ook niet meer op haar graf ligt maar tegen een kerk­muur staat.

DSC06513

DSC06611Op de steen is Katha­rina ten voeten uit in reliëf afge­beeld. Zij houdt een groot boek, waarschi­jn­lijk de Bij­bel, tegen haar borst. Links boven haar is het wapen van haar echtgenote Maarten Luther te zien, de bek­ende roos met kruis. Rechts boven haar is haar fam­i­liewapen te zien met de Leeuw. Het rand­schrift valt moeil­ijk te lezen, omdat het voor een deel is weggesleten. Vol­gens een Ned­er­landse ver­tal­ing uit 1777 van een lev­ens­beschri­jv­ing van Katharina, van de hand van Chris­ti­aan Willem Frans Walch, the­oloog uit Got­tin­gen, stond er oor­spronke­lijk te lezen:  “Anno 1552 den 20. dec. Is in God zaalig ontslaa//pen te Tor­gau ‘s Heeren // D. Mar­tini Lutheri zaalige naage­laatene weduwe Catha­rina // van Borna. Bij deze tekst is ook een gravure toegevoegd van de graf­s­teen. Wat opvalt bij vergelijk­ing van de foto van de steen en de gravure, is dat de graveur zich enige graveurlijke vri­jheid of fan­tasie heeft veroor­loofd. Zo vindt een boeiende bede­vaart zijn voortzetting met een greep uit de boekenkast.

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.